| تبليغات | X |
لحظه...
آن لحظه چه نزديك است...
از لحظه خويش نزديك تر است بر من
حسي غريب تر از آشنا ست اما از خود او دورتر ولي نزديك است.
آن لحظه چه نزديك است...
لحظه هم آغوشي من او
اما من هر لحظه لحظه غافل از او و او هم چون سايه با من.
آن قدر نزديك كه در آن لحظه نفس در سينه حبس مي ماند و چشم در جا اما فكر مي تپد
اما اين بار تپيدن نه براي فردايي در حال نيست چرا كه دگر فردايي نمي بيند...
آري...
همه در همين حال هست
حالي كه فرداي خويش است و فرياد تند تب افسوس خويش كه با هر تپشش به گوش مي رسد.
افسوسي با لهجه بيهوده كه همواره بيهوده بوده است و در حال آن لحظه هم به همان بيهودگي ختم مي شود...
حال من با خودم و آنچه پي كنم و با او تنهايم... تنهايي مانند تنهايي خود خويشش.
آن لحظه چه نزديك است...
صداي گام هايش ميرسد به گوش همانند سور اسرافيل كه به گوش خواهد رسيد و هجوم لشگر افريط افسوس به سوي همگانان كه همه از
او غافل بوديم اما او كمي دورتر از او با ما بود...
و در آن لحظه نزديك همه در مي يابيم كه راستي
آن لحظه چه نزديك است...
MRSH
تاريخ : نامعلوم
كارو...
شب است و ماه مي تابد ستاره نقره مي پاشد
شميم پونه ها عطر شقايق ها ز لبهاي هوس باز رفيق بوسه مي خواهد.
خدايا
تو گفتي اگر اهريمن و شيطان به انسان حكم فرما شد من آن را با خشم خويش مصلوب خواهم ساخت.
ولي من ديدام چشمان شهوت باز فرزندي را كه بر رانهاي لخت مادرش دزدانه ملغزيد.
...
خدايا
اين گنبد دوار يعني چه؟
فروزان اختران ثابت و سيار يعني چه؟
اگر عدل هست اين همه ظلم نا هنجار يعني چه؟
خدايا تو گفتي:
كه نا مردان بهشتت را نمي بينند و دوزخ جاي آنان است.
ولي من ديدام نا مرد نا مردي را كه با خون رگهاي مردان عالم كاخها مي سازد...
خدايا
اگر مردي چنين باشد به نا مردي نامردان قسم نا مرد نامردم اگر دست به قرآنت بيالايم.
كارو
MRSH
تاريخ: نامعلوم
سايه روشن...
آه چه تاريك است اين كوچه سايه روشن
و اين باران كه هم چون تگرگ تند ولي گرم مي كوبد
بر تن من...
و ذهن و افكارم را انديشه اي مبهم در بند كشيده.
كه كوچه فكر سهراب كجاست؟
آيا در اين كوچه بي خانه است يا جايي دگر!
سر آغاز افكار محال!
خانه انديشه كجاست؟
آن كاسه آب كه مي خواست در آن صبح شود...
روي كدامين خانه اين كوچه است ...!؟
يا آن دريا...
كه مي خواست در آن قايقي اندازد و دور گردد از اين
خاك غريب...!؟
افكار مزاحم هم چون مغولان حمله مي آورند و به
غارت مي برند ثانيه هاي من را...
ثانيه هايي كه من از سهراب به ارث بردم و او از آدم
و من در انديشه افكار او و او در انديشه چيني نازك
تنهايي خود.
كاش مي شد...
كاش مي شد به عقب تر پا نهاد و در آنجا از او مي
پرسيدم:
كه سپهري كوچه شعر سهراب كجاست؟
و در آن لحظه مي يافتم خانه دوست كجاست...
در كدامين نقطه شب مي توان پارسايي را ديد؟
آري...
سهراب آهسته و پاورچين با ثانيه ها آمد و رفت
ولي افسوس هنوز ندانستم كه در كوچه شعر سهراب
سرگردانيم.
و ندانستيم كه خود سر آغاز افكار محاليم!
ندانستيم در خانه انديشه
دز انديشه يافتن انديشه بوديم....!
ندانستيم كه همين كاسه آب همان دريايي ست كه
سهراب از آن حرف مي زد.
در نهايت هدف و نيت از اين قايق و خاك غريب
زاد و توشه آخرت و اين تن خاكي خود بوده و بس.
MRSH
نامعلوم.تاريخ:
دل و دشنه ...
نازنين مانده ام در بي راهه اي حيران
با چشماني گريان با پاره پارهاي تن پيچكم.
بار خدا يا چه كنم؟
سر به كجا بگذارم؟
از دست كه فرياد خشم صبرم را بر آرم؟
خدايا
دلم را در تاريكي پيچ كوچه هاي قساوت
با دستاني از جنس قهر
با خنجر فخر كشتند!
خدايا
قلم در دستم خشكيده
فكرم وامانده
دلم كشته شده...
يادش بخير پيچكم چه زيبا سخن مي گفت با لهجه اي از تنهايي و آشنايي
و تنهايي را دوست داشت.
من تك سوگ نشينه كوچه هاي سياه پوش عذاي پيچكم هستم.
بار خدايا چه كنم با اين سوگ ننگ.
چه كنم به كه گويم جز تو كه هميشه شنيده اي فريادهاي سكوت اين
دل پر درد را.
خدايا
حرص بر رگ و ريشه پيچكم زدند.
آي سپهري!
تو كه به فكر چيني نازك تنهايي خويشي...
آن دوست كجا بود وقتي بر سينه دلم خنجر زدند!
آي سپهري!
وقتي حرص بر تن پيچكم بوسه مي زد آن پارسا كجا بود؟
روي كدامين تخته سنگ زمين اين زندگي
در كدامين نقطه شب با كه گرم باز گويي حادثه سرد عشق بود؟!
آي همه شما كه در خواب بعد از بيداري به سر مي بريد...
آي همه شما كه در هوشياري قبل از خواب مي لوليد و بر كاغذ هاي زخمي خود مي نگرد كه با خون قلم چه كرده ايد...
آي با شما هستم كجا بوديد؟
با شما كه همواره مي گوييد
تو را من چشم در راهم.
...
آري من هم پيچكم را در تاريكي به دور از چشم نا محرمان آرام به
دوش مي كشم و در گوشه اي پرت كه فقط خدا مي داند و من و پيچك
خوابيده در خاك پنهانش مي كنم.
ولي پايان را از سر مي گيرم...
پيچكي مي كارم و بر دورش حصاري مي كشم از جنس غضب و
دربي مي گذارم از نوع كين و بر درش خواهم ايستاد
با دشنه اي از خشم خويش و فريادي بر خواهم آورد كه تا ابد در آفاق
و آفاقيان و غير آنها ماند
آي آدم نماهاي با صورت بي سيرت پا اگر گذاريد
داستان دل و دشنه را از نوع خواهم نوشت.
MRSH
تاريخ: نا معلوم
تنهايي...
با كه از اين تنهايي خويش سخني گويم
به كه گويم من در تنهايي خويش سالهاي دور آن قدر دور كه زمين هم يادش نيست مردم...
من آنقدر آرام جان دادم كه خدا هم بي خبر ماند.
...
آن زمان كه من از تنهايي مردم تنهايي نبود
آسمان تازه به دنيا آمده بود
زمين تازه شكوفه زده بود
باد تازه راه رفتن ياد گرفته بود
آن زمان كه من از تنهايي مردم تنهايي نبود
خورشيد تازه از خواب كودكانه اش بيدار شده بود
ماه تازه مهتاب شده بود
ستاره تازه راه رفتن را از حرف زدن فرق مي داد.
دست هاي درخت تازه مي توانست شكوفه اي بر سر برگي گره زند...
شبنم هنوز گوشه لب برگ بود
و اما خاك تازه مي جنبيد با افكاري محال در سر.
ولي افسوس...
ولي افسوس كه با اين همه تك شريك تنهايي من غم تنهايي من بود و بس.
آري ما سه نفر بوديم:
من
خودم
تنهايي ما دو نفر...
من سالهاي دور كه خودم هم يادم نيست خودم را از ازدحام تنهايي جدا كردم و در تنهايي خودم گم كردم
من سالهاي دور از ازدحام انسانهاي تنها دور شدم
تا به تنهايي
مردگاني زنده
داناياني پشيمان و رنده پيوند خورم
ولي افسوس...
ولي افسوس آنجا تنهايي هم تنهايم گذاشت
آري حتي تنهايي...
من هر شب گوش بر جاده دلم مي گذاشتم تا صداي پاي مسافري را كه با يك بغل آواز مي آمد را بشنوم
ولي افسوس كه مسافري در راه نبود و تنهاي صداي پاي تنهاي بود
كه پاسبان راه بود و صدايي پايش جز نويد چيزي نداشت.
شكر ايزد روزگارم بد نيست
تنهايم
دوست خوبي دارم به نام تنهايي
راستي نامم را نگفتم:
از كودكي يادم است تنها بودم
تنهايي...
تنها صدايم مي كرد.
MRSH
تاريخ:نامعلوم
باز من...
آري نازنين اين داستان ادامه دارد...
باز من
باز تنهايي من
باز تنهايي ما دو نفر
ولي اين بار با اين جام زهر غصه...
كاش لحظه اي مرگ مرا در مي يافت
كاش نغمه اي از آرامش مطلق در گوش من نجوا مي كرد.
كاش گرمي تند دست سردش
سردي تند دست گرمم را حس مي كرد.
كاش لحظه اي مرگ مرا در مي يافت...
كاش كه اين جام خالي لحظه اي پر مي گشت
پر از احساس بودن...
پر از احساس تنها نبودن...
پر از احساس تنها نبودن تنهايي...
كاش پر مي گشت.
اما...
باز من
باز تنهايي من
باز فكر محال با تو بودن.
فكر محال با تو بودن
با تو كه نمي دانم كه هستي...
با تو كه نمي دانم در كدامين نقطه زمان چند ثانيه اي هست كه در خوابي شايد هم بيداري.
با تو كه نمي دانم كه هستي...
كه فكر محال با تو بودن آرامشي از حد جنون به من مي دهد
آري...
اما
كاش لحظه اي مرگ مرا در مي يافت...
كاش تو كه نمي دانم كه هستي بودي
اما نه...
بهتر آن كه نيستي!
در سراي بي چراغ
اما روشن من...
كه همچون شب اول قبري تاريك است و بر در و ديوارش جز نقش تنهايي و غم هيچ نيست.
شادي اينجا معنا ندارد...
اصلا اين جا شادي هنوز به دنيا نيامده است!
نمي خواهم تو كه نمي دانم كه هستي غمگين شوي دل آزرده و رنجور چون من نيمه مرده شوي...
نمي خواهم كه هر لحظه بگويي :
كاش لحظه اي مرگ مرا در مي يافت...
نمي خواهم كه بگويي :
باز من
باز تو
باز تنهايي ما...
نمي خواهم كه شبنم چشمانت مژهايت را تر كند
نمي خواهم شلاق تنهايي به تن تو كه نمي دانم كه هستي بوسه زند
نمي خواهم كه تو هم از اين جام زهر بنوشي...
با توام
با تو كه نمي دانم كه هستي...
اگر روزگاري باز از سر اين قبر سر باز گذري كردي
مبادا كه لحظه اي باز ايستي
مبادا ترديدي كني...!
همچون بادي آمدي
همچون برقي برو
تا مبادا اين جمله واگير دار كه چون طاعون در جان ها رخنه مي كند و چون خوره اي شيره جان مي خورد و همچون آبله تاول مي زند
در جانت رخنه كند
آري اين جمله:
باز من
باز تنهايي من
باز تنهايي ما...
MRSH
تاريخ: نامعلوم
باز باران...
باز باران مي آيد
فكر چتري بايد بود تا معصون ماند از خيسي زير باران.
من دگر خسته شدم از گريه هاي زير باران...
حيف نمناكي احساس كه زير باران خيس شود
حيف خيسي احساس كه زيره باران جاري شود
حيف شبنم چشمان كه زير باران گم گردد...
باز باران مي آيد
فكر چتري بايد بود...
MRSH
تاريخ:نامعلوم
انتظار...
باز اين غروب سرد بي روح آمد و رفت...
باز هم لحظه هاي بي تو چون ديوانه اي مست تاخت و به يغما برد همه لحظه ها را آنچه بر جاي ماند همه كاش و اي كاش ها و حسرت ها.
...
شايد در حيرتي با اين پرده سياهي بر صورت با چه رويي قلم در دست دارم و از تو اي پاك ترين خلق خدا بر باد و خاك و آب و آتش
و هر آنچه از ايناند و غير اينان مي نويسم.
شايد در بهت ماندي كه چرا من از غروب سرد بي تو مي نويسم!
شايد مي گويي كه چرا من ريگهاي جاده را مبراي ديدار تو مي شمارم
من كه بدتر از آن لحظه هاي بي تو بودنم!!
شايد مي گويي :
تا به حال كجا بودم...
با كه بودم...
چه مي كردم كه حال به يادت افتاده ام...
اي كه به ياد مني .
كجا بودم تا لحظه انتظار را بر برگ هاي خزان زده ببينم
كجا بودم تا لحظه انتظار گر آتش را كه براي ديدار تو سوخت تا جاده انتظار روشن ماند را ببينم!
كجا بودم تا تشنگي ماهي را براي خوردن آب از دستان تو را ببينم كه نقش لبانش آب گشته!
آري ...
اگر از در خانت برانيم رازي به رضايت هستم
اگر تيغ تقاص اعمام را بر گردنم نهي خاموشم.
اما بدان...
اما بدان اوج معناي انتظار حتي اگر برانيم
چشمان من هم چون ريگ هاي جاده انتظارت
چشم انتظار قدوم پاكت هستند
اي
(( مهدي فاطمه ))
MRSH
تاريخ : نامعلوم
روزی مثل دیروز یا که فردا شاید هم آن روز تصویری از چهره امروز بر صورت کریه خود دارد
آری می روم تا من هم در بزم تنهایی پیچکم آوایی از فریاد صبر بر دیوار خانه خدا کشم
می روم تا با پیچکم جا یی رویم دور از حد تصور قلم ها تا نتوانند بر تن پاک کاغذها طرحی از آن نقش دهند
آری می روم تا به آرزوی هم آغوشی من و مرگ نقشه حقیقت بدهم...
MRSH
تاریخ: نا معلوم
روز گایست که این پیچک تنهایی من
رفته بالا با انديشه اي پيچيده چون تن خويش
و آرام لميده رويه ديوار خانۀ تنهايي
با فكري مبهم در سر...
كه چرا در خانۀ تنهايي تيغ حرصي تشنۀ تن پيچكي نيست؟
كه چرا دستي نا پاك در پي پيچكي تنها نيست؟
همۀ پيچكها نادانند...!
چرا؟
اين را دگر تو بايد انديشه كني...
MRSH
تاريخ:نامعلوم